شوتوكان يك هنر رزمي سنتي ژاپني است. اين هنر، سيستمي متشكل از انواع فنون دفاعي و حمله اي است و در آن همه اعضاي بدن به عنوان اسلحه و سپر دفاعي مورد استفاده قرار مي گيرند. بازوها و پاها براي سه هدف مهم كاربرد دارند و آموزش فنون در اين سبك به سه مقوله تقسيم مي شود:

kihon

كه در آن آموزش بدون استفاده از اسلحه انجام مي شود.

Kata

كه در آن فنون دفاع و حمله به صورت كامل و يك تركيب كامل مورد استفاده قرار مي گيرند.

Kumite

كه يك مقوله جداگانه محسوب مي شود و مراحل مختلف دارد.

محل تولد و شكل گيري اين رشته رزمي، جزيره اوكيناوا است كه در بين جزاير ريوكيو واقع در ميان سواحل شمالي ژاپن و سواحل جنوبي چين مي باشد. ورزش كاراته بعد از سال 1372 ميلادي و همزمان با شكل گيري روابط بين چين و اوكيناوا آغاز گرديد. بين قرنهاي 15 و 16 ميلادي، اين هنر رزمي كم كم روبه فراموشي رفت زيرا تمرين و آموزش اين رشته بسيار مشكل بود و افراد از يادگيري آن سرباز مي زدند. در ضمن كساني كه اين رشته را فرا مي گرفتند، قدرت بي نظيري در مقابله با انواع حملات مسلحانه و يا غيرمسلحانه مي يافتند و همچنين كشاورزاني هم بودند كه از ابراز كشاورزي خود به عنوان سلاح هاي كشنده براي حمله به دشمنانشان استفاده مي كردند. مهم ترين اين سلاح ها، (Bo،Jo (Nunchacko)، (Tonfa و (Sai) نام داشتند. پايه گذار رشته شوتوكان شخصي به نام گريچين فوناكشي بود. او يك شاعر، معلم و فيلسوف به شمار مي رفت. وي اشعارش را با نام شوتوا معنا مي كرد و اينگونه شد كه نام شوتوكان متولد گرديد. معني شوتو يعني كاج هاي لرزان و اين به دليل قرار داشتن منزل فوناكشي در كنار يك جنگل كاج بود و واژه كان نيز تداعي كننده معناي مدرسه خانه است. در حال حاضر شوتوكان را با عنوان نمودي از متد فوناكوشي مي شناسند در سال 1936، اين ورزش به توكيو نيز راه يافت و سپس در سال 1955 خود اين رشته رزمي تأسيس گرديد. او در سال 1957 در سن 88 سالگي درگذشت و تنها استاد بزرگ اين هنر رزمي به شمار مي آمد

گیچین فوناکوشی پدر کاراته مدرن در سال 1868 در شوروی به دنیا امد .وی در دوران نوجوانی در مدرسه با پسر استاد بزرگ یاسو تسونه -(ازاتو)اشنا شود و به لطف همکلاسی خیش به اسرار بیش از حد استاد ازاتو و ی را به شاگردی قبول نمود.این در زمانی بود که دولت ژاپن تمرین کاراته را ممنون نموده بود .کلاسهای کاراته را در خفا (شبها)انجام میداد به همین دلیل استاد شاگردان زیادی نمیپذیرفت استاد ازاتو در هنر کاراته در سراسر اوکیناوا بی همتا بود او در اسب سواری، شمشیر بازی و نیزه پرانی فوق العاده بود از همه مهم تر او دانشمند برجسته ای بود.

فونا کوشی سالهای زیادی زیر نظر استاد ازاتو به تمرین پرداخت به گونه ای که فونا کوشی در نحوه تمیرنات خود میگوید (در سال 1888 کمک اموزگار یک مدرسه ابتدای شدم روزها در مدرسه مشغول تدریس بودم و شب ها دزدانه برای تمرین کردن به منزل اقای ازاتو میرفتم و نزدیکی صبح به منزل بر میگشتم هر شب در حیاط خلوت منزل استاد ازاتو در حالی که استاد نظاره میکرد من مشغول تمرین کاتا میشدم و این کار بار ها پشت سر هم انجام میشد تا من به درجه استادی میرسیدم استاد ازاتو اگر از تکنیک من رضایت کامل را به دست نمیاورد زیر لب میگفت دوباره یا کمی بیشتر و این روش او بود که میخواست بگوید هنوز چیزهای برای یاد گیری و برای استاد شدن وجود دارد اگر از پیشرفت دمن رضایت داشت در یک کلمه میگفت خوب است و این جمله کوتاه بالا ترین تشویق او بود بعد از گذشت چندین سال متوجه شدم که وضع جسمانی من بهبود پیدا کرده است و من دیگر ان پسر بچه لاغر و مریض نیستم من سلامتی خود را مدیون تمرینات کاراته هستم فوناکوشی پس از انکه به مرحله جدیدی از کاراته وارد شده بود ازاتو استاد کار کشته دیگری را به او معرفی کرد این استاد کسی نبود جزء (ایتوسو)کسی که قدرت دستانش در اکیناوا ضرب المثل شده بود گاهی فونا کوشی زیر نظر هر دو استاد به تمرین میپرداخت و بعد از تمرین به گفت وگوی ان دو  به دقت گوش میداد و بدین طریق چیزهای زیادی در باره جنبه های معنوی و جسمانی این هنر به دست میاورد.

فوناکوشی زیر نظر اساتید و مربیانی چون استاد (کیونا)که با دست خالی قادر بود در چند لحظه پوست درختی را بکند .استاد (تونو)استاد(نی ای کاکی)و همچنین استاد(ماتسومورا) به تمرین کاراته پرداخت وی پس از سالیان سال در کاراته استاد شد.

در سالهای 1901 هنر کاراته را در مقابل ریس مدارس به نمایش گذاشت و دوسال بعد کاراته قسمتی از برنامه ورزشی و تربیت بدنی مدارس پسران اوکیناوا شد فونا کوشی اموزش کاتای پی نان را یه بچه های کم سن سال شروع نمود او به خاطر شرایط بده اوضاع اجتماعی و وضعیت اقتصادی مجبور شد اوکیناوارا به مقصد توکیو ترک کند تا کراته را به ژاپنی ها معرفی کند این کار اسان نبود و فو نا کوشی به این امر واقف بود در سال

1917 برنامه نمایشی را در مقابل (جیگوروکانو) بنیان گذار جدو انجام داد استد کانو به قدری تحت تاثیر تکنیکهای وی قرار گرفت که بعضی از حرکات کاراته را با هنر جدو ترکیب کرد.

در بهار 1936 زمانی که فوناکوشی برای اولین بار به داخل دو جوی پا میگذارد نام شوتو کان را بالای سر در باشگاه میبیند (شوتو لقب فوناکوشی است و کان به معنای خانه)او در طول ۹۰ سال زندگی خود شاگردان زیادی را تربیت نمود ولی بزرگترین شاگرد وی (ماسوتوشی ناکایا)(1913 -1978)پروفسور در رشته تربیت بدنی بود و از دیگر شاگردان وی میتوان به (ماسوتا نسواویاما)بنیانگذار کیوکوشین کای اشاره کرد و تا دان چهار کاراته را زیر نظر استاد فونا کوشی تمرین نمود و از دیگر شاگردان وی میتوان (اوتسوکا)بنیانگذار  سبک وادوریو میتوان نام برد.

دوسال قبل از مرگ وی فوناکوشی ریاست اولین انجمن کاراته ژاپنی را به عهده گرفت وی در 26 آوریل 1957 بدرود حیات گفت.

 

You are here: تاریخچه شوتوکان