كاراته از شناسنامه عبور مي كند

«آيا ورزش، آن هم ورزشي نظير كاراته سن و سال مي شناسد يا در هر سني تاثيرگذار است؟» اين پرسشي است كه نمي توان از ‏كنار آن به سادگي عبور كرد چون بسيار از سوي علاقه مندان به ورزش، مخصوصا ورزش هاي رزمي شنيده مي شود. تجربه و گذشت ‏زمان ثابت كرده است كه شروع ورزش كاراته و ساير رشته هاي رزمي در هر سني دير نيست.

كاراته پديده يي است كه كودكان ‏خردسال و بزرگسالان مي توانند در آن رمز ماندگاري را بيابند. تجربه فردي من به اثبات رسانده است كه حتي يك كودك چهار ‏ساله نيز روي دوجوي كاراته مي تواند سرآغازي ديگر را براي زندگي رقم بزند. من عشق را در هنرهاي رزمي در دوراني تجربه ‏كردم كه هنوز حتي سخن گفتن را نيز به عاريه فرا گرفته بودم. براي نخستين بار برادرم دوجوي كاراته را به من نشان داد و اين شد ‏ماجرايي كه هنوز طنين زندگي را در من حفظ كرده است. همين حال و هوا براي گروه هاي سني بالانيز دور از دسترس نيست. ‏

بهترين مثال براي اين ادعا فردي است كه در 62 سالگي كاراته را آغاز كرد و بعد از دو سال تمرين مداوم روي سكوي قهرماني ‏پيشكسوتان ايستاد. او وقتي از احساسش كه زايده ورزش است سخن مي گويد، من در اين گمان فرو مي روم كه عشق روزگار 4 ‏سالگي من در او يا عشق روزگار 62 سالگي او در كودكي هاي من تبلور يافته است و اين ارتباط عميق روحي گره مشتركي جز ‏كاراته يا ورزش ندارد. كاراته جايي خارج از جغرافياي سن و سال، اعتماد به نفس را افزايش مي دهد و از طريق مكانيزم هاي ‏قدرتمندي نظير تنظيم تنفس، جسم را تقويت مي كند.

چنين فرآيندي انسانيت ديگري را براي هر انساني به ارمغان مي آورد. فرديت و ‏روحيه فرد در كاراته قطر خود را مستحكم مي كند. هر آدمي روي دوجوي كاراته به اين درك مي رسد كه تقويت روح قبل از هر ‏چيز به اراده فرد بستگي دارد و بعد از آن استاد مي تواند مسير رسيدن به آرزوها را كوتاه كند. باز هم تاكيد مي كنم كه چنين چيزي ‏در خارج از محدوديت هاي سني رخ مي دهد. درواقع همه گروه هاي سني وقتي كاراته را تجربه مي كنند، مي توانند از حس ‏مشتركي سخن بگويند كه نامش چيزي جز تجلي روح و ارتقاي سطح كيفي جسم نيست.

جسم فقط زماني در كاراته محور مي شود و ‏ملاك عمل قرار مي گيرد كه سلامت مورد نظر باشد در غير اين صورت وقتي معيار جسم، سن و سال باشد هيچ ارشديتي در ميان ‏نيروهاي كاراته وجود ندارد. كاراته كاها بر حسب درجه و سوابق ارشد بودن را تجربه مي كنند ولي در مقابل حتي محك سابقه ‏ربطي به جغرافياي سن ندارد. در كاراته هرگز هيچ فردي زير سوال نمي رود كه چرا در يك سن كم يا در يك سن زياد به درجه ‏هاي مهم دست يافته است. چون براي رسيدن به درجه هاي مختلف بايد از مسير ارتقاي توانايي عبور كرد. كاراته ميداني است كه در ‏آن همه، در هر گروه سني بايد با خود تكرار كنند كه در هر شرايطي مي توانند تن به كاراته بدهند تا حدي كه به جايگاهي ويژه دست ‏يابند.

بارها ديده شده است، نوجواناني كه در خانواده عزلت مي گيرند يا نوجواناني كه موجب آزار خانواده مي شوند وقتي وارد ‏پديده كاراته مي شوند به كنترل روحي مي رسند و تعادل انساني را رعايت مي كنند. بزرگسالاني هم كه به دليل دهليزهاي تودرتوي ‏زندگي اميد به فردا را از دست داده اند با كاراته توانسته اند سكون و سكوت زندگي را به زانو در بياورند. اين در واقع واقعيت ‏هنرهاي رزمي يا كاراته است. ورزش كاراته، بيرون از محدوديت هاي شناسنامه يي به انسان فكر مي كند تا با تجلي روح هر ‏آدمي را با هر سني به قله برساند. براي همين بايد انتظار روزي را كشيد كه پاتوق هاي ورزشي در كشور افزايش يابند و ديدار آدم ‏ها با يكديگر در مكان هاي ورزشي به يك رسم خلل ناپذير تبديل شود. اين گونه خشكسالي سلامت نيز ريشه خشك مي كند. باشد تا ‏فردا هيچگاه ورزش هاي رزمي را از ياد نبريم.

You are here: مقالات تخصصی كاراته از شناسنامه عبور مي كند